Fascial Distortion Model
(FDM) to metoda diagnozowania i leczenia urazów mięśniowo – szkieletowych opracowana w latach 90-tych XX wieku przez dr Stephena Philipa Typaldos’a w USA. FDM, czyli model odkształcenia powięzi stosowany jest z powodzeniem w leczeniu takich urazów jak: naciągnięcia mięśni, zwichnięcie kostki, skręcenia kolana, urazy sportowe, bóle krzyża i wiele innych.
Lekarze ufają diagnostyce obrazowej, osteopaci doszukują się zaburzeń w odległych regionach ciała a fizjoterapeuci i masażyści, choć pracują zazwyczaj z właściwą strukturą / tkanką, niestety nadal zbyt często używają niewłaściwych technik terapeutycznych. To wszystko zmienia się, dzięki umiejętnościami posiadanymi przez terapeutę pracującego metodą FDM. Czytanie mowy ciała i opis bólu pacjenta, pozwala postawić właściwą diagnozę i przeprowadzić skuteczną terapię. Prawdziwa sztuka pracy metodą FDM nie ukrywa się za skomplikowanymi chwytami i technikami a za umiejętnością słuchania i obserwowania pacjenta.
Zaburzenia czynnościowe powięzi mają zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania narządu ruchu i odgrywają istotną rolę w procesie jego leczenia. Metoda ta opiera się na założeniu, że dystorsje powięziowe są głównym czynnikiem powodującym zaburzenia funkcji narządu ruchu. Wyróżnia się sześć rodzajów dystorsji, z których każdy posiada charakterystyczne objawy i symptomy bólowe, co jest kluczowe dla postawienia diagnozy.
FDM ze względu na swój holistyczny charakter jest metodą maksymalizującą efektywność pracy terapeuty i daje doskonałe rezultaty.